.......... ห่างหายไปนานมาก

 

                 จะเขียนเป็นข้อเหมือนเดิม ก้อมุขเดิมๆ ... เบื่อจิงๆ

                 ที่เบื่อกว่าคือตอนนั้นเคยพิมพ์เอาไว้แล้ว แล้วเน็ตหลุด หายหมด ...  เลยขี้เกียจพิมพ์ใหม่มาเป็นเวลานานมาก

                 นั่นทำให้ เรื่องเดิมมันไม่update

                 เพราะตอนนั้นพึ่งสอบเสร็จ แต่ตอนนี้คะแนนสอบออกหมดแล้ว

                 เฮ้อ

 

                 ชีวิตนักศึกษามันอิสระดีนะ ตอนปี1ก็เคยคิด แต่ตอนนี้ชีวิตเราและเพื่อนๆ มัน --->ตื่น--->เรียน--->กิน--->อ่านหนังสือ--->กิน--->นอน

อะไรมันจะน่าเบื่อได้ใจขนาดนี้ฟระ   พูดได้แค่นั้น เด๋วก้อต้องกลับไปอ่านหนังสือ

                  พยายามให้ตัวเองหายขี้เกียจอยู่ ทำไม่ได้ซักที มันอืดๆ (ไม่ได้หมายถึงตัวนะยะ) อ่านไม่กระเตื้อง ทำใจนานเหลือเกิน เพื่อนๆก้อขยันกันจริงๆ ช่วยinduce ให้เราอ่านหน่อยเหอะ รู้สึกเสถียรมานานแล้ว

                 

                  ไม่มีอะไรเล่าง่ะ ... อ้อ ตอนนี้เอารองเท้าวิ่งมาแล้ว หมดข้ออ้างไม่ไปวิ่งซักที จะได้ฤกษ์ลดๆ adipose cell ทั้งหลายแหล่ออกไป ไม่ไหวแล้วนะ (ว่าแต่... ช่วงนี้ฝนตกอยู่นี่เนอะ แล้วจะวิ่งยังไง -_-"อ้างได้ป่ะ) ล้อเล่น .. งานช่วงนี้ก็กำลังเข้ามาเรื่อยๆ ไม่หยุดไม่หย่อนซักที หลังจากกลับมาจากค่ายพันธกิจ ณ โคราช ที่ทำเราหมดเสียงไปเพราะไปร้องเพลงสัน (แบบมั่วๆ แหะๆ) แล้วก้อยังเรื่องของ งานในรุ่น งานของคณะ และงานที่เรียนอยู่นี่เอง  ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ ที่คอยช่วยเหลืออีกครั้ง และน้องๆคนที่ให้ความร่วมมือกับกิจกรรมคณะนะ

 

                  ไม่มีไรอัพเดทเลยวุ้ย

                   ฟังเพลงดีกว่า

                   รอมีอารมณ์พิมพ์เยอะๆก่อนนะ  เด๋วจะเล่านู่นๆนี่ๆให้เยอะๆเลย

                   ไปอ่านหนังสือ? นี่จะสอบอีกแล้ว แล้วงานเลี้ยงรุ่นก็ดันจัดช่วงจะสอบ ... จะไปได้ไงฟร้า

                   วิชาแค่3วิชา17หน่วยกิต

                   อะไรจะน่ากัวเช่นนั้น

                   ทำไงได้

                   สู้ๆ  ไม่มีใครบอก บอกตัวเองก็ได้เนอะ

 

                   " ดูๆไปนี่ก็จะเขียนเป็นข้อๆอีกแล้วอ่ะ  ต่างกันแค่ไม่มีเลขหน้าข้อเท่านั้นเอง"

 

                                                                    JitA

 

=ความดีไม่เคยหายไป=

 

อย่าเบื่อตัวเองเลย ที่ทำอะไรไม่เคยได้เป็นอย่างหวัง

สิ่งดีๆที่เธอได้ทำ

บ่อยครั้งไม่มีใครเห็น ดูไม่มีค่า

 

*แต่เธอรู้มั๊ย

ความดีไม่เคยหายไป

มันซึมลึกเข้าไปข้างในหัวใจ ของคนที่อยู่ใกล้เธอ

 

**อย่างที่ฉันเป็นอยู่ คือคิดถึงเธอ ยังรู้ว่าเธอนั้นมีคุณค่า

บางอย่างจะรู้ต้องใช้เวลา ช่วยทำให้เราเข้าใจ

หากวันนี้เธอเหนื่อย และล้าเกินไป

ความดีที่ทำไม่เคยได้ชื่นชม

ไม่นานหรอกนะ สิ่งที่เธอสะสม

จะเดินวนกลับมาหาเธอสักวัน

 

อย่าโกรธตัวเองเลย

ถ้ามีบางทีที่เดินไม่ถึงจุดหมาย

และในวันที่เธอทุกข์ใจ ก็ไม่มีใครสักคนที่ยืนเคียงข้าง

 

 เพลงนี้อยู่ในอัลบั้ม Behind the sons ซึ่งถ้าจำไม่ผิด คนแต่งเพลงก้อคือรุ่นพี่ med rsu นี่เอง นานๆเราก็จะใช้เพลงไทยซักที เห็นว่าเนื้อเพลงมันดีอ่ะนะ อาจจะตรงกับใครหลายคน อย่าท้อน้า สู้ๆ